مرثیه

چه زود رفتی

چون گلی در ایام بهاری
که فضا را از عطرش پر میکند
و آن را به نسیم میسپارد
تابا جهانیان قسمتش کند

و همچون پرنده ای مهاجر
که با گشودن بالهایش
آواز واپسینش را میسراید
تا به دور دستها سفر کند
آنجا که همیشه سبز است
و رودهایش جاری

چه زود رفتی
کاش لختی درنگ میکردی
ایکاش بیشتر در کنارمان میماندی
حضور تو
پر از شور و نشاط جوانی بود
حضور تو
پر از مهر و
پر از مهربانی بود

لبخندت
تا ابد
در خاطرمان
خواهد ماند
و
جای خالیت
همواره
دل تنگمان
خواهد کرد

حال که رفته ای
یقین دارم که
بهشت
جای بهتری خواهد بود

و شاید روزی
اگر ما هم
مثال تو پاک باشیم
مثال تو لایق باشیم
باز هم در آنجا دیدارمان تازه شود

به امید آن روز
بدرود
ای دوست مهربانمان

دیدگاهتان را بنویسید